ه‍.ش. ۱۳۸۴ اسفند ۸, دوشنبه

روز جهانی زن

کم کم به هشت مارس نزدیک می شویم. گروههای مختلف مدافع حقوق زنان هر یک برنامه هایی برای این روز تدارک دیده اند. هر روز ولی به تعداد زنانی که تحت خشونت قرار می گیرند اضافه می شود. هر روز زنان فقیرتر می شوند. هر روز زنان بیشتری طعمه باندهای قاچاق انسان می شوند. هر روز زنان بیشتری در جنگها و مناقشات کشته می شوند. بر تعداد عاطفه ها و لیلا های هر روز افزوده می شود. هر روز هم دلارام ها و نازنین ها حکم اعدام می گیرند. و ما هر سال هشت مارسی را می گذرانیم شاید سال بعد بهتر از امسال باشد.

ه‍.ش. ۱۳۸۴ اسفند ۷, یکشنبه

خیلی خوشحالم. به دو تاییمون ویزا دادن. یه سفر دو نفره اروپا کلی حال میده. دلم برای مامانم اینا هم تنگ شده خیلی. خوشحالم بعد از سالها عید دور هم جمع می شیم. هر وقت رفتم پاییز بوده.
اونم خانوادمو می بینه بیشتر با هم آشنا میشن. تا حالا بابام و داداشم رو ندیده. ببینم مردای زندگی من با هم چطور کنار میان.
کلی چیز باید بخریم.بلیطا رو خوب شد رزرو کردیم. این انتخاب سوغاتی هم خودش یه پروژه است.من که کلی هیجان زده شدم. مردم بسکی هر جا رفتم گفتم کاش اونم بود و می دید. الان دیگه خودش می بینه.

ه‍.ش. ۱۳۸۴ بهمن ۲۵, سه‌شنبه

جنگ نه....

امروز یه ای میل داشتم از یک سازمانی که در زمینه مخالفت با جنگ فعالیت می کنند. به مناسبت والنیتن کلیپی درست کردند و فرستادند که به نظرم تأثیر گذار اومد. و خواستن که یه پتیشنی رو علیه جنگ در عراق امضا کنیم. به نظرم الان بیشتر از هر زمانی احتیاج داریم که بگیم با جنگ مخالفیم. و اینکه جنگ قرار چه بدبختی ها رو به دنبال داشته باشه و زنان و کودکان آسیب پذیرترین قشرها در جنگ هستند. پس چه خوبه شروع کنیم بر علیه جنگ بنویسیم.

ه‍.ش. ۱۳۸۴ بهمن ۲۳, یکشنبه

کاشکی...

می گن یه جنگ دیگه واسه آمریکا هزینه های زیادی داره. می گن با این وضعی که تو عراق و افغانستان اسیرشه عمرا تو ایران همچین چیزی رو تکرار کنه. نمی دونم اینا حرفایی که واسه خوش کردن دل خودمون می زنیم یا واقعیت دارن. نمی دونم اگه یه جنگه دیگه قرار پیش بیاد ما می تونیم واقعا مقاومت کنیم. ایا تراژدی عراق قرار واسه ما هم تکرار شه. ۸ سال زمان جنگ تو خوزستان زیر بمبارون های هر روز عراقی ها رو هنوز خوب یادمه. هشدارهای رادیو عراق که اعلام می کرد چه شهرهایی قرار بمباران بشن هنوز تو گوشمه. خراب شدن همه خونه زندگیمون هنوز یادم نرفته. نگرانیها از اینکه اگه الان از خونه بریم بیرون آیا برگشتی توش هست رو هنوز با تمام گوشت و پوستم حس می کنم. هیچوقت دیگه نمی خوام اون روزها برگرده. کاشکی می تونستم جلوش رو بگیرم. کاشکی همه این حرفها تو خواب باشن. کاشکی بیدار شم ببینم خواب دیدم. کاشکی...

ه‍.ش. ۱۳۸۴ بهمن ۱۲, چهارشنبه

زنان شهرستان

برای کار رفته بودم گرگان. خیلی سفر خوبی بود از این لحاظ که با بچه های فعال و خوبی آشنا شدم و کلی به من لطف داشتند. این اولین سفر کاری من به شهرستان بود و همچنین اولین سفرم به گرگان. البته انتظارم شهر بزرگتری بود چون مرکز استانف ولی این طور نبود. بچه های اونجا در گروههایی که داشتند کارهای مطالعاتی خوبی انجام می دادند و این واسه من خیلی جالب بود. محیط شهرستانها حداقل در زمینه کار NGOای خیلی با تهران فرق داره. این سفر من رو با فضای دیگه ای غیر از تهران و بسیار متفاوت با تهران آشنا کرد.


ارتباطات بین فعالان مستقل و شهرستانهای دیگه خیلی کم بود و بیشتر ان جی او ها با استانداری در ارتباط بودند و طرحها و پروژه ها در این سطح بیشتر اجرا می شوند. شاید به این دلیل که امکانات بیشتری در اختیار دارند.


فکر می کنم پروژه هایی با هدف توانمند سازی زنان شهرستانها و نیز ظرفیت سازی برای ان جی او های اونها یکی از کارهای مقدماتی باشه که باید انجام بشه. حساس کردن زنهای بیشتری به مسائل جنسیتی یکی از گامهایی که باید در شهرستانها برداشته بشه که بعد از اون بشه فعالیتهایی در زمینه بهبود وضعیت زنان انجام داد.


ایجاد امکانات مالی برای ان جی او ها برای انجام پروژه در سطح استانها یکی از نیازهایی که به نظر من به شدت حس میشه. در خیلی از کشورها دولتها از منابع تامین کننده نیازهای مالی سازمانهای غیر دولتی هستند که در ایران متأسفانه در زمینه ان جی او های زنان این کمک ها بسیار کم و در بیشتر جاها اصلا وجود نداره و یا صرفا به بخش های بهداشتی اختصاص پیدا می کنه.


خیلی از کسانی که در زمینه حقوق زنان در ایران فعالیت می کنند به این نتیجه رسیدند که ارتباط با زنهای شهرستانهای دیگه اولویت مهمی در رسیدن به هدف بهبود وضعیت زنان و بدون اون هر عملی یک عمل ناقص و محدود خواهد بود. ایجاد ارتباط با زنان شهرستانها و بازتاب وضعیت اونها که یکی از گامهای اساسی که باید برداشته بشه تا اونها خودشون رو از ما جدا ندونن و به ما اعتماد کنن و بدونن در تهران افرادی که هستند فقط به مشکلات زنان تهرانی فکر نمی کنند.